fa مقایسه تاثیر دو روش تمرینی روی آزمون های عملکردی اندام تحتانی عمومى General تحقيقي Original Articles امروزه در توان بخشی نوین آسیب های ارتوپدی اندام تحتانی، از روش دویدن به عقب به عنوان یک روش مؤثر در بهبود کنترل عصبی عضلانی اندام در حین انجام فعالیت های عملکردی و ورزشی یاد می شود. با این حال نیاز به مقایسه این روش با روش مرسوم دویدن به جلو به لحاظ تاثیر آنها بر کارآیی عملکردی اندام تحتانی احساس می گردد. هدف از انجام این کارآزمایی بالینی تصادفی مقایسه تأثیر دو روش تمرینی دویدن به جلو و دویدن به عقب روی برخی از آزمون های عملکردی اندام تحتانی بوده است. یک نمونه 30 نفری از مردان سالم و جوان به روش احتمالی ساده انتخاب، و به روش تصادفی منظم به دو گروه 15 نفری تقسیم شدند. برای یک گروه به مدت شش هفته، هر هفته سه جلسه و 15 دقیقه در هر جلسه با سرعت انتخابی دویدن به جلو، و برای گروه دیگر دقیقاً با همان حجم تمرین، دویدن به عقب انجام شد. آزمون عملکردی شامل پرش عمودی، پرش طول روی یک پا، زمان جهش متوالی روی یک پا در مسافت شش متری، و دویدن رفت و برگشت سریع بودند که در چهار مرحله به فواصل زمانی دو هفته ای انجام و نتایج حاصله در هر گروه با آزمون آماری t زوج، و بین دو گروه با آزمون آماری t مستقل تجزیه و تحلیل شد. داده های حاصل، نمایانگر بهبود معنی دار تمامی آزمون ها در هر گروه و همچنین نبودن اختلاف معنی دار بین پیشرفت دو گروه پس از شش هفته بودند. بر اساس این پژوهش دو روش تمرینی دویدن به جلو و عقب به یک میزان در افزایش توانایی های عملکردی اندام تحتانی موثر هستند، و هر دو می توانند درصورت نبودن ممنوعیت، در توان بخشی فعال عملکردی اندام تحتانی متعاقب آسیب های ارتوپدی و ورزشی، مورد استفاده قرار گیرند. One of the effective way to treat and control the neuromuscular organs from injuries of lower limbs in the exercise of backward running. The present research has been set up to determine the effectiveness of this sport and comparing it with forward walking. The aim of this clinical trial is to differentiate between the effectiveness of these two sports on the functional performance tests of lower limbs. To carry out this study 30 normal male has been divided in two groups, in group one forward walking is carried out three 15 minutes session per week for six weeks, and backwards walking has been arranged for group 2 on the same condition. The functional performance tests in this study were vertical jump, single leg hop jump for the distance of 6 meters, in forward and backward running. The findings from this study indicate that there is not meaningful improvement during the six weeks within the 2 different sports. On the basis of these results the 2 procedures of running forward and backward have got the same effect on the increasing the functional performance of lower limbs and both sports can be used active functional rehabilitation. دویدن به جلو, دویدن به عقب, آزمون عملکردی, اندام تحتانی, پرش طول, پرش ارتفاع, تعادل استاتیک, توان بی هوازی Forward running, Backward running, Functional trail, Lower limb, Single leg hop for distance, Vertical jump 14 27 http://goums.ac.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-1-145&slc_lang=fa&sid=1 M.Taghipour (M.Sc) محمد تقی پور 5900319475328460048870 5900319475328460048870 No E. Ebrahimi (Ph.D) اسماعیل ابراهیمی 5900319475328460048871 5900319475328460048871 No M.J.Shaterzadeh (Ph.D) محمد جعفر شاطرزاده 5900319475328460048872 5900319475328460048872 No M.Salavati (Ph.D) مهیار صلواتی 5900319475328460048873 5900319475328460048873 Yes